เจอน้ำท่วมหนักตอนปี 2526 ตอนนั้นยังเด็ก มองทุกอย่างสนุุกไปหมด
วันที่น้ำทะลักมา แม่ยังขี่จักรยานพาตัวเองไปโรงเรียนอยู่เลย
แต่โรงเรียนประกาศหยุดทันที จนกว่าน้ำลด ซึ่งมันก็นานจนเข้าเทอมใหม่
.
กลัวก็กลัวน้ำที่ขึ้นมาเร็วมาก ตอนถีบไปน้ำยังแค่ข้อเท้า
แต่ขากลับถึงบ้านน้ำขึ้นถึงหน้าแข้ง พออยู่กับแม่ก็ไม่กลัวเท่าไร
ดีใจที่โรงเรียนหยุดเร็วเสียอีก
.
หลังจากนั้นน้ำก็ขึ้น และขึ้นมาเรื่อยๆ จนกทม.มาทำสะพานไม้เข้าซอยให้
พ่อทำสะพานไม้เดินรอบบ้านพาดไปยังสะพานไม้ของกทม.ที่อยู่บนถนน
และพาดไปบ้านป้าที่อยู่ข้างๆ กัน
จำได้ดี พ่อจะลุยน้ำขัดตะไคร้เขียวบนสะพานบ่อยมาก
พ่อบอกว่า อย่างน้อยๆ คนในบ้านจะได้เดินไม่ลื่น ไม่ได้คิดอะไรมาก
ไม่คิดว่าเสียเปรียบหรือได้เปรียบอะไร
 
.
.
แล้วน้ำก็เริ่มสูง สูง และสูงขึ้น พ่อเริ่มทำสะพานไม้เดินในบ้าน
จำได้ตอนปีนั้นบ้านมีบันไดสามขั้นก่อนขึ้นบ้านชั้น 1
มีปลาเริ่มเข้าบ้านเรามาตอนเราเปิดประตู มาอาศัยขอข้าวสุกกิน
.
ในที่สุดเราก็ปิดตายประตูหน้าบ้าน เปิดหน้าต่างเป็นทางเข้าออกแทน เพราะน้ำท่วมถึงขอบหน้าต่างแล้ว
กันไม่ให้งู และสารพัดสัตว์อันตรายเข้ามาหนีน้ำในบ้าน
โชคดีบ้านป้าเป็นบ้านไม้ชั้นเดียว ใต้ถุนสูง ที่บ้านเลยมีห้องน้ำ ห้องส้วมเข้า
อาจจะทุลักทุเลบาง แต่เราก็อยู่กับน้ำที่สูงเกือบเมตรกว่าๆ นั้นมา 3 เดือนเต็ม
.
ลูกปลาโตขึ้นมาก มันเชื่องและน่ารักเกินกว่าจะจับกิน
ตอนนั้น เรามีบ่อปลา บ่อเต่าเล็กๆ เป็นบ่อปูนสูงประมาณกว่าครึ่งเมตรอยู่ข้างบ้าน
มีเต่าตะพาบที่พ่อเลี้ยงไว้ตั้งแต่ตัวเองจำความได้
มีปลาอะไรก็ไม่รู้ตัวสีชมพู ทุกตัวตัวใหญ่มาก แถมเชื่องอีกต่างหาก
วันที่น้ำขึ้นสูงจนท่วมบ่อ มันก็ไปหมด ไปตามน้ำที่ล้น เข้ามา...
.
ที่บ้านคือจุดท่วมขังนานสุดในกรุงเทพฯ ไร้การเหลียวแลและดูแลจากใคร
ไม่มีใครพูดถึง เสียงร้องดังไม่ถึงคนรับผิดชอบ
.
ชาวบ้านได้รับการช่วยเหลือจากทหาร ได้รับถุงยั้งชีพจากโครงการ "เพื่อนพึ่งภา"
ที่คิดว่าคงเริ่มปีนั้นเป็นปีแรก
ตอนนั้นองค์ท่านยังเล็กนัก แต่น้ำใจท่านยิ่งใหญ่เหลือเกิน จำภาพข่าวนั้นได้เสมอ
ภาพที่ท่านกับองค์โสมช่วยกันแพ็คของเพื่อประชาชน
.
แต่ทุกข์ร้อนนั้นกลับดังถึงในหลวง
ท่านเสด็จมา ดูความเดือดร้อน ดูส่วนระบายน้ำ ดูส่วนที่ท่วมขังจนเน่าเหม็น
ท่านบอกถึงสิ่งที่ควรจะทำ แก่เจ้าหน้าที่ที่ควรจะรับผิดชอบ
.
น้ำเริ่มลด แม่ให้ไล่ปลาออกจากบ้าน แต่พวกมันไม่ยอมไป
ภายใน 3 วัน ไม่มีน้ำท่วมแล้ว ทุกอย่างเหมือนปาฏิหารย์
แต่เป็นเรื่องจริง ที่เกิดจากการทรงงานของท่าน
.
พ่อจับปลาในบ้านไปปล่อย เพราะคงไม่มีใครกินพวกมันลง
ถามว่าทำไมไม่เลี้ยงมันไว้ พ่อบอกว่ามันมากับน้ำ ก็ปล่อยมันกลับไปกับน้ำที่มันมา
บ่อเก่าก็คงไม่เลี้ยงอะไรอีกแล้ว เพราะหากปีหน้าน้ำท่วมอีก มันก็คงหนีไปอีก
ที่บ้านก็เลยรื้อบ่อออก...
.
มาถึงวันนี้ น้ำไม่เคยท่วมอีกแล้ว
พ่อและแม่ย้ายไปอยู่เมืองชลมาสิบกว่าปี
มาถึงปีนี้ 2554 28 ปี ผ่านไป น้ำมันมาอีกแล้ว...
ไม่มีพ่อและแม่อยู่ข้างๆ ไม่มีคนทำเพื่อครอบครัว เพื่อคนรอบตัว
.
มีตัวเป็นเหมือนหัวหน้าครอบครัว เหนื่อยในใจ เครียดกับข่าว
แต่ก็รู้ว่าเมื่อน้ำมา มันมากับทุกข์และมันก็ต้องผ่านไป
ต้องเตรียมใจ เตรียมตัวเองให้ดีๆ ใช้กำลังใจจากภาพวันเก่าๆ หล่อเลี้ยงใจตัวเองอยู่
ภาพเก่าที่ดีๆ นั้น คือกำลังใจในปัจจุบัน
.
.
แล้วทุกอย่างมันจะผ่านไปด้วยดีอย่างแน่นอน
 

Comment

Comment:

Tweet

คนที่อยู่ด้วยก็พึ่งพาไม่ได้สินะ

ทำตัวแบบพ่อคุณตอนนั้นแล้วกัน อย่าไปคิดว่ามันเหนื่อยอะไร ใครงอแงงี่เง่านักก็ตบแรงๆเรียกสติเสียบ้างก็ได้นะครับ

#2 By HAKURO on 2011-10-10 21:15

สู้ๆ ขอให้อยู่รอดปลอดภัยกันทุกคนนะครับ

#1 By บุรุษนิรนาม on 2011-10-10 17:37